از کتابها
خب !
باید بگویم یک خبرهایی ست !
به خاطر صرفهجویی در وقت و همچنین برقراری انسجام در مطالب وبلاگهایم
از این به بعد میتوانید مطالب ِ "بوک ریدر" را از همان مقرِّ اصلی(!) دنبال کنید.
یعنی :
مشرق ِ خیال
«شعرها و یادهای دفترهای کاهی» برای من یک کتاب ِ ساده نبود. این کتاب ارزشی غیرقابل ِ وصف دارد برایم ! یک هدیهی باارزش از دوستانی مهربان و عزیز. کتاب هدیه هم که میدانید ؛ لذت ِ خواندنش چندین برابر یک کتاب ِ عادیست...
از فردای ِ همان شبی که این کتاب را هدیه گرفتم ، شروع کردم به خواندن تا دیشب. جالب اینجاست که اصلن تمایلی به تمام کردنش نداشتم ! خودم هم فهمیده بودم که دارم زمان ِ خواندن ِ کتاب را کش میدهم ! اما با اینکه پی به این مسئله برده بودم ؛ باز به سرعتم در خواندن ِ این کتاب اضافه نکردم. بلکه سعی کردم همانطور شمرده شمرده بخوانمش و از خواندنش کمال ِ لذت را ببرم !
* قسمتی از یادداشت پشت جلد
راستش باید به واقعیت ِ تلخی اعتراف کنم ! آن هم اینکه در این دو ، سه هفته ی آخر سرعت کتاب خواندنم چنان افزایش یافت که از "بوک ریدر" عقب افتادم ! یعنی حالا نزدیک ِ ده کتاب ِ معرفی نشده در دست دارم ! پس باید بگویم که شاید برای مدتی آنچنان که باید نتوانم به اینجا برسم. و کتابهایی که معرفی می شوند همه ی آنچه که خواندم نباشند. فقط منتخب ها را معرفی خواهم کرد ..
حداقل برای مدتی !
دستم،همچنان،بوي خون ِ تازه ميدهد،خونِ تازهي داغ،خون نوجواني كه سن پسرم را داشت.هيجانزده و آشفته بود. نفسنفس ميزد. مشت كوچكش را در هوا تكان ميداد و سربازها را تهديد ميكرد. سر پپيچ خيابان گمش كردم.جايي ميسوخت. خيابان پر از دود و غباري خفهكننده بود. زنها ميدويدند و مردها با عجله مغازههايشان را ميبستند.تيراندازي شروع شدهبود.دوست شاعرم كنارم بود. ميلرزيد. با خودش حرف ميزد. مرگ چهرهاي آشنا داشت و چون زني وسوسهانگيز و اغواكننده ، در شهر ميچرخيد. چشمم به نوجوان غريبه افتاد. خم شده بود. دستش دور تنهي درختي حلقه بود.بلندش كردم.سنگين بود. نفس نميكشيد.تير به وسط سينهاش خورده بود.رهگذري را صدا زدم.جلو مردي را گرفتم.در خانهاي را كوفتم.جوان بينام و نشان من خاموش بود. دوست شاعرم هيچ نميگفت. ايستاده بود كنار من و با چشماني مسحور به "مرگ" نگاه مي كرد.
جايي ديگر/ گلي ترقي
آسمان آنچنان تهی ، زلال و كامل است ، آنچنان يكدست و سبک، كه خستگیها ، ذره ذره ، از كف پا و سرانگشتانم به در ميشود ـ خستگي ِ باستانی ، موروثی.خوشم.خوبم.شنگول و منگولم.كجا هستم؟ هيچجا. نيمه شب است يا سحر؟ نميدانم. انگار در مكثی خالی ميان دو دقيقهي پر هياهو نشستهام،ميان بينهايت گذشته و بينهايت فردا.
جايی ديگر / گلی ترقی
خبر ندارم اين آخرين باريست كه او را ميبينم. كف دستهايم ميسوزد و به نظرم ميرسد كه اسم او را روي تمام بدنم خالكوبي كردهاند. بهم ميگويد عازم فرنگ است. پس تابستاني در كار نخواهد بود. نبايد گريه كنم. هرگز. دندانهايم را بهم فشار ميدهم. گلويم گرفته است. گوشهايم صدا ميدهد. خيس از عرق هستم. گريه توي دهانم است،توي دماغم،پشت پلكها،لاي مژههايم. ملافه روي صورتم ميكشم. تب دارم و به نظر ميرسد كه همهچيز ــ باغ دماوند و «میم» ــ را خواب ديدهام. هذياني بزرگ پشت پلكهايم ميچرخد و در آن واحد در تمام روزهاي تابستان گذشته حضور دارم.
جايي ديگر / گلي ترقي
گذشتهام را مرور ميكنم.ميبينم كه دهها كتاب نوشتهام و صدها مقالهي سياسي و اجتماعي و فلسفي.يك عمر حرف زدهام. از عقايدم ــ درست يا نادرست ــ با صميميت و سادگي (ساده در حد بلاهت) دفاع كردهام ــ سخنراني پشت سخنراني ــ شايد هم زيادي. روي صحنه بودهام، وسط گود ، در صفحههاي ادبي روزنامهها ، راديوها ، سمينارها حضور داشتهام و نوشتن و گفتن بخشي اساسي از حيات فكريم بوده و حالا؟ اين خاموشي و فراموشي را چگونه تعبير و تفسير كنم؟ اين ملال آرام و رخوت مدام ، اين تنبلي ِ سنگين و بيتفاوتي ِ خوابآور ، اين ميل به سكوت و انزوا از كجا آمده و چهگونه در جانم رسوب كرده است؟
جايي ديگر / گلي ترقي
نام كتاب : جايي ديگر
نويسنده : گلي ترقي
ناشر : انتشارات نيلوفر
تعداد صفحات كتاب : ۲۶۳
توضيح :
اين كتاب مجموعه اي از شش داستان ِ گلي ترقي ست ..
راستش به كارهاي گلي ترقي علاقه مند شدم و اين باعث شد برم دنبال سومين كتاب ..
دو كتاب قبلي كه از اين نويسنده خوندم "خواب زمستاني" و "خاطرههاي پراكنده" بود.
راستش نظرم را قبلا در مورد قلم زيباي گلي ترقي گفته ام و اگر دوباره بگويم تكراري مي شود !
پس فقط مي گويم كه اين كتاب هم مثل دو كتاب قبلي كه معرفي كردم از نظر خودم ، فوقالعاده زيبا بود ...
داستان "درخت گلابي" كه اشكم را درآورد !
و بايد بگويم كه داستان "درخت گلابي" و "انار خانم" خيلي بيشتر به دلم نشستند ..
لينك مرتبط :
۱ - جايي ديگر (گلي ترقي)
۲ - "درخت گلابي" نام فيلمي از داريوش مهرجويي
زماني دراز در جنگل كتابها سرگردان شدم ، اما تمامي كتابهايي كه امروز ميخوانم برايم همچون صفحات شيشهاند : جزئيترين خراش و كمترين غبار نشسته بر آنها را تقريباً به صورت مادي احساس ميكنم. به غير از كتابهاي خودم كه احياناً عيبهايشان بر من آشكار است ، دريغا كه نقايص ديگران را آسنتر از كاستيهاي خويش ميبينم. كتابها داوري اخروي دمادمند. اگر توجه داشتيم كه كتابهايي كه مينگاريم جملگي از خود ما حكايت ميكنند ، ديگر جرئت نميكرديم كلمهاي بر قلم آوريم. وانگهي ، از هر دست كه به عالم واقع دهيم ، دقيقاً از همان دست از آن ميگيريم ، نه بيش و نه كم.
نور جهان / كريستيان بوبن
